One week of making memories

One week of making memories..

Zo, hier ben ik dan! Klaar voor mijn ervaringen deze eerste week? Het is meteen een heel stuk, dus ga ervoor zitten, neem de tijd en geniet.

Ik heb ook een filmpje gemaakt over de eerste paar dagen, daar krijg je een super goede indruk van hoe het hier is. Hij staat op mijn Facebook en ander kan je mij ook even een appje/berichtje sturen, dan kan ik je het filmpje sturen.

Vanaf Frankfurt moest ik nog 10,5 uur vliegen. Ik landde op Johannesburg om 08:30 uur. Vrijwilligersreizen staan erom bekend dat je veel mensen gaat ontmoeten. En ook dit jaar, begon dit net als vorig jaar in het vliegtuig. Ik zat naast een meisje die in Zuid - Afrika woont. Ze was zelf net op vakantie geweest en ook in Amsterdam geweest. Ik vertelde haar over wat ik in Zuid - Afrika ging doen. Ze heeft mij toen verteld hoe het daar is, van de temperatuur tot aan de mensen in Zuid - Afrika. Hierdoor kreeg ik al een beetje een indruk hoe het zou zijn.

Eenmaal in Johannesburg geland moest ik nog vijf uur rijden richting the lodge in Swaziland, samen met twee Franse meisjes en een Italiaanse man. Ik wil niet zeggen dat ik meteen totaal op mijn gemak was, maar ik begon wel al meteen een klein beetje verliefd te worden op dit land. Ik ben wagenziek en heb oprecht nog nooit zoveel genoten van een redelijk lange rit in het buitenland. Een prachtig landschap kwam voorbij op weg naar the lodge. Het eerste verschil wat ik hier merkte was dat ze hier links rijden in plaats van rechts. Dat is vooral even wennen met oversteken in het begin.

Eenmaal in the lodge aangekomen was ik best moe. In totaal 24 uur reizen achter de rug. The lodge is voor zowel vrijwilligers als backpackers, of andere soort vakantiegangers. De groep vrijwilligers die hier al was bestond uit 25 mensen denk ik. Deze zijn met elkaar gestart op 3 juli en waren dus al twee weken met elkaar. Er zijn redelijk wat nationaliteiten. Mensen uit onder andere Frankrijk, Nederland, België, Zwitserland, Italië, Australië en Amerika. Ik vond misschien wel het lastigst van het begin dat je jezelf een beetje moet mengen in de groep. Vorig jaar startte ik met iedereen op dezelfde datum, nu val ik midden in een groep. In principe kletst iedereen met iedereen wel. Ik heb even een kort praatje gemaakt met iedereen en na twee dagen was ik wel op mijn gemak. Zeker na de eerste dag op mijn project, maar daar vertel ik later meer over.

Het mooie is dat er in deze groep vrijwilligers ook een ouder stel zat. Ze zijn allebei zo rond de 65 en hebben hier vrijwilligerswerk gedaan in de orphan care. Ze horen gewoon bij de groep. Hier maakt leeftijd en nationaliteit helemaal niks uit, hoe het ook eigenlijk hoort. Je hebt allemaal wat gemeen, anders kies je er natuurlijk niet voor om vrijwilligerswerk te doen. Dat is echt super mooi. Ze zijn vandaag vertrokken, dus gisteren hadden we een afscheid bbq en feest. Veel mensen denken dat vrijwilligerswerk voor jongeren is, maar dat is dus echt niet zo. Dit stel heeft in de tijd dat ze hier waren veel kunnen betekenen voor het weeshuis. Ze hopen dat in de toekomst naast alle jongeren, ook de wat oudere mensen dit werk zouden willen doen. Het is heel erg waardenvol.

Ik merk dat ik in Swaziland sneller gewend ben als in Nepal, vorig jaar. Dit komt door een aantal factoren. Hier is er namelijk geen tijdverschil, wat ik vorig jaar in Nepal wel had. Ook is het hier niet zo benauwd. In de ochtend is het redelijk koud, tussen de 12 en 16 graden maar overdag is het rond de 22 graden. Ik slaap met vijf anderen op een kamer. Een Frans, Nederlands, Engels en Amerikaans meisje en een Zwitserse jongen. Heel af en toe heb ik wel behoefte aan Nederlands te praten, maar dit kan dan ook even met mijn kamergenootje of een andere Nederlander/Belg hier. Maar eigenlijk praat je voor 99 procent Engels met elkaar. Zelfs na een paar dagen stonden we met twee Nederlanders en een Belg, gewoon Engels met elkaar te praten tot iemand ineens in het Nederlands begon te praten. Je raakt heel erg gewend aan het Engels praten en merk zeker dat ik door vorig jaar, en nu weer, mijn Engels zie verbeteren.

Van maandag t/m vrijdag ben ik aan het werk. Dit is elke ochtend sporten met de kids, op een andere school. Je kan van alles doen, van voetbal tot aan touwtje springen en tussendoor een gesprekje met de kids. In de middag gaan we naar the homework club en hier helpen we kinderen met het huiswerk of met het oefenen voor toetsen. Ik heb deze week dus al veel kinderen ontmoet hier. Overal zijn ze even enthousiast om je te zien. Ik merk dat de kinderen het echt fijn vinden dat ik er ben, en dat ik echt iets kan toevoegen hier. Ik geniet meer van het vrijwilligerswerk hier dan vorig jaar, in Nepal. Het is heel moeilijk te omschrijven waarom precies, maar hier heb ik meer vrijheid om mijn eigen ding te doen en het is beter georganiseerd. Vorig jaar werd er veel uit je handen 'gerukt' terwijl ik hier in de ochtend lekker kan sporten met de kids hoe zij (de kids) het leuk vinden en daarnaast zelf bedachte spelletjes met ze mag doen. Tuurlijk moet je dit overleggen met de mensen hier, maar niks is voor de mensen hier onmogelijk. het draait echt om de kinderen en een lach brengen op hen gezicht. Nou, dit is mij zeker gelukt de afgelopen dagen!

Wat wel overheen komt is dat de kinderen hier net als in Nepal, blij zijn met heel weinig. Ze weten natuurlijk ook niet beter, maar het is mooi om te zien hoe blij ze worden van bijvoorbeeld een voetbal. En dat als jij, in dit geval ik, dan nog met hen komt voetballen maakt dat de glimlach nog groter. In de middag bij the homework club is het altijd wel even aanpoten, omdat sommige kinderen echt nog op een laag niveau zitten. Maar eigenlijk is dit juist een leuke uitdaging om in deze drie weken dat niveau omhoog te krijgen.

Na 'werktijd' gaan we soms nog even langs de supermarkt, of drinken we een drankje. Bij het café hier zitten we vaak met sommige mensen van de lokale bevolking, andere vrijwilligers of andere backpackers. Een cocktail hier bij een café is 40 rand, wat nog geen drie euro is. Een gekoeld biertje hier in the lodge kan je halen voor 20 rand, iets meer dan een euro dus. De souvenier shops hier zijn wel wat duurder, maar hier mogen ze ook hun eigen prijs maken en ze weten dat wij toeristen zijn natuurlijk. Veel mensen onderhandelen hier als een malle, ik betaal niet de hoofdprijs maar gun de lokale bevolking natuurlijk ook wel wat.

Het eten is hier rond 19:00 uur, maar vanaf 17:00 uur is het al donker aan het worden. Na het avondeten voelt het echt al als 22:00 uur, terwijl dat dan echt nog lang niet is. Meestal kaarten we hier, drinken we wat en doen we andere spelletjes. Een bedtijd van 21:00 uur doordeweeks is hier normaal, omdat de volgende dag weer een lange werkdag op het programma staat. Meestal is het gezelliger en je krijgt oprecht van het vrijwilligerswerk ook energie, dus wordt het wel vaak wat later. Het is een hele gezellige groep, maar rond lunchtijd of op een ander moment wordt je wel soms gek van elkaar. Dan staat de hele keuken vol met mensen die hun lunch willen bereiden, dan mis ik wel even de rustige keuken thuis.

Het vrijwilligerswerk bevalt me zo goed in tegenstelling tot vorig jaar, dat ik besloten heb om komende week hier te blijven in plaats van naar Mozambique te gaan. Ook dit vind ik moeilijk om uit te leggen, omdat velen van jullie die ervaring niet hebben en ik die niet zomaar over kan brengen. Ik krijg oprecht veel positieve energie van het werk. Ik kan mijn eigen creativiteit hierin kwijt. De combi van in de ochtend sporten en in de middag helpen met huiswerk is perfect. Ik merk dat mijn werk gewaardeerd wordt hier. Ik zou echt absoluut NIET nu kunnen genieten van een week Mozambique, als toerist. Dan zou ik terugkomen en nog maar een week vrijwilligerswerk hebben, de laatste week zit ik namelijk in het Kurger Park (waar ik zeker heen wil). Vooral ook hoe ik gemerkt heb dat de eerste week voorbij is gevlogen heeft mij dit doen besluiten. Ik voel me er opgelucht en blij over dat ik dit heb besloten. Ook heb ik genoeg tijd om in het weekeind dingen te ondernemen of na werktijd. Ik kijk uit naar de komende drie weken, deze eerste week is nu aan zijn einde gekomen. Morgen nog een dagje vrij en dan op naar een nieuwe week vrijwilligerswerk :-)

Nogmaals, ik geniet. Ik ben vrolijk. Ik heb het naar mijn zin. Ik sta op met een glimlach en ga ermee naar bed. Ja, dit is mijn soort vakantie. Ik hou ervan. En ja... ik vindt het hier tot nu toe wel leuker als in Nepal vorig jaar. Of ik heimwee heb? Of ik wat mis? Ja..... de Calvé pindakaas!

Oh ja als laatste.... ik ben een beetje verliefd aan het worden...... Op Swaziland!